Mijn naam is Henri Post, Verpleegkundig Specialist wondzorg, en al ruim 26 jaar werk ik met passie in dit vak. Wat begon als een paar uurtjes als wondverpleegkundige, veranderde ingrijpend na de ramp in Volendam. In die intensieve periode heb ik niet alleen veel geleerd over brandwonden, maar vooral over de mens achter de wond. Die les vormt nog steeds de kern van mijn werk.
Tegenwoordig ben ik, naast mijn rol als Verpleegkundig Specialist, Hoofd Behandelzaken van het Wondexpertise Centrum van Evean. Samen met elf collega’s ben ik verantwoordelijk voor de regievoering bij cliënten met complexe wonden. Een rol die niet alleen voortkomt uit ervaring, maar vooral uit betrokkenheid en het blijven zien van de mens achter de aandoening.
Mijn kapstok is het wondbedpreparatiemodel van Schultz. Veel zorgprofessionals kennen het TIME-model, maar weten niet altijd waar dit vandaan komt. Het wondbedpreparatiemodel rust op drie pijlers: het diagnosticeren en behandelen van onderliggend medisch lijden, het vaststellen van lokaal verstorende factoren in het wondbed, en het rekening houden met de wensen en mogelijkheden van de cliënt. TIME helpt om die lokale factoren systematisch te beoordelen, maar is slechts een onderdeel van het geheel.
Voor mij begint goede wondzorg altijd bij de oorzaak. Wat is het onderliggend lijden, en is dat te behandelen? Zonder die basis kan een wond simpelweg niet genezen. Daarnaast is het belangrijk om te begrijpen wie de cliënt is: wat wil iemand, wat kan iemand, en wat is haalbaar? Als een cliënt als therapie ontrouw wordt bestempeld, stel ik vaak dat wij als zorgverleners tekort zijn geschoten in luisteren. Mensen volgen geen zorgplan omdat wij dat bedenken, maar omdat het aansluit bij hun leven.
Wondzorg is een professie, geen handeling. De regiefunctie binnen complexe wondzorg onderstreept dat met duidelijke richtlijnen en eisen. Toch maak ik me zorgen. Deskundigheid en bevoegdheid staan onder druk. In de praktijk zie ik dat behandelplannen en productvoorschriften niet altijd door de juiste professionals worden opgesteld, terwijl het op papier wel zo lijkt. Efficiëntie en bedrijfsvoering lijken soms belangrijker dan kwaliteit van zorg.
Ook digitale bestelplatformen die gekoppeld zijn aan ECD’s dragen hieraan bij. Onder het mom van administratieve verlichting wordt het proces vereenvoudigd, maar niet altijd verbeterd. Als we niet oppassen, gaat dit ten koste van inhoudelijke afwegingen en uiteindelijk van de cliënt.
Daarnaast blijft de samenwerking tussen ziekenhuis en thuiszorg een aandachtspunt. Verschillende financieringsstromen en verantwoordelijkheden kunnen botsen, zeker sinds het wegvallen van de MSVT. Het vraagt om duidelijke afspraken en wederzijds begrip om de zorg voor gezamenlijke cliënten goed te organiseren.
Ondanks deze uitdagingen werk ik nog elke dag met dezelfde passie. Ik leer continu van cliënten en collega’s. Mijn oproep is simpel: laten we blijven investeren in kwaliteit, aandacht en deskundigheid. En laten we zuinig zijn op elkaar, want goede zorg begint bij luisteren naar cliënten door goede zorgverleners.
