Sanne Karels is Verpleegkundig Specialist met veel ervaring in de vaatchirurgie en diabetische voet en werkt voor Ziekenhuis op Wielen van Bloezem. Dit doet ze in de regio Rotterdam. Ze ziet patiënten met complexe wonden en dermatologische problematiek die door oa. immobiliteit, zorg mijdend gedrag of dementie niet meer naar het ziekenhuis kunnen. Verwijzers vragen haar om het hele zorgtraject over te nemen: van diagnose tot behandeling, inclusief diagnostiek en medicatie voorschrijven.
“Goede zorg begint met zien wat iemand nodig heeft”
Donderdagmiddag. Rotterdam, het oude westen. Na een ochtend wondenronde in een verpleeghuis bezoek ik een nieuwe patiënt, driehoog, te bereiken via een smalle trap. Een huisnummer met meerdere toevoegingen. Eerder schreef ik voor het WCS een artikel over armoede in de wondzorg, maar sinds ik mensen thuis zie in plaats van in het ziekenhuis besef ik pas echt wat armoede betekent.
Het ziet eruit als… je huis niet meer uitkomen omdat je de trap niet meer afkomt. Thuiszorg kan het huis niet in, want zij willen een sleutelkastje, en dat vertrouw je niet.
Het ziet eruit als… niet kunnen verhuizen omdat je eventuele nieuwe huis duurder wordt en in een andere wijk staat. Waardoor je sociale netwerk wegvalt waar je van afhankelijk bent.
Het ziet eruit als… een angstige blik in je ogen als ik over verbandmateriaal begin: “Wordt dat wel vergoed? 100%? En dat zalfje?”
Wat ik achter de voordeur zie, blijkt geen uitzondering te zijn. Het valt binnen een veel groter probleem. Ongeveer een half miljoen Nederlanders leeft in armoede, dat is 3.1% van de bevolking. Daarnaast leeft er nog ruim een miljoen mensen nét boven de armoedegrens. In Rotterdam, de armste stad van Nederland, ligt dit percentage nog veel hoger. En dat zie je goed terug in de huizen: groot of klein, hoog of laag. Vaak matig onderhouden, schimmel op de muren, tuin of balkon veranderd in een wildernis.
Nu zou een soort conclusie of oplossing moeten volgen, een wijze les misschien. Maar die heb ik niet. Ik verkeer nog in de verkenningsfase: van het naïeve denkbeeld dat ik had (het zal wel meevallen) naar de realiteit (het valt niet mee). Maar toch een tip, omdat ik merk dat het werkt: meedenken met je patiënt, niet oordelen, niet dwingen en als ze ervoor open staan: een poging doen tot het zoeken van hulp bij armoede. Ken je organisaties in de wijk!
Misschien begint goede zorg gewoon met zien wat iemand nodig heeft. Ook als dat niet direct iets met de wond te maken heeft.
